Türkiye’de özellikle AK Parti iktidarları döneminde muhalefetin temel sorununun, yalnızca iktidarı eleştirip denetlemekle yetinmesi olduğu belirtiliyor. Demokratik siyasette muhalefetin aynı zamanda iktidar alternatifi olması; ekonomi, enflasyon, tarım, hayvancılık, enerji, dış politika, eğitim, sağlık, istihdam ve gelirler konusunda ölçülebilir, maliyeti hesaplanmış, uygulanabilir politikalar geliştirmesi gerektiği savunuluyor. Muhalefetin ülkenin geleceğine ilişkin kendi tezini ortaya koyması isteniyor. Parti içi bölünmeler, yönetim sorunları, yolsuzluk iddiaları ve belediyelerdeki değişimler karşısında tüm sorumluluğu iktidara yüklemek yerine özeleştiri yapılması gerektiği vurgulanıyor. Adaylarını belirleyen partilerin sonuçların sorumluluğunu üstlenmesi ve hatalarını kabul etmesi siyasi olgunluk sayılıyor. Ayrıca seçilmiş kişilerin başka partiye geçmesi, oyun büyük ölçüde temsil edilen partiye de verilmesi nedeniyle yanlış bulunuyor.
Neden önemli
Bu yaklaşım, muhalefetin performansını iktidara yönelttiği eleştirilerin sertliğinden çok, yönetmeye hazır olup olmadığı üzerinden değerlendiren bir ölçüt öneriyor. Bu ölçüt, ekonomi ve kamu hizmetleri alanındaki vaatlerin maliyet, uygulanabilirlik ve ölçülebilir sonuçlarla sınanmasını gerektirdiği için hem partilerin programlarını hem de seçmenin alternatifleri karşılaştırma biçimini ilgilendiriyor. Parti yönetimleri açısından aday seçimi, belediye performansı, iç anlaşmazlıklar ve yolsuzluk iddiaları yalnızca iletişim sorunu değil, doğrudan siyasi sorumluluk alanı haline geliyor. Seçilmişlerin parti değiştirmesine yönelik itiraz ise temsil yetkisinin kişiye mi partiye mi ait olduğu tartışmasını öne çıkarıyor. Ancak metin somut bir güncel olay veya politika önerisiyle bağlantı kurmadığından, bu ölçütlerin hangi mekanizmalarla uygulanacağı açık kalıyor.