Gary Oldman, Toronto Uluslararası Film Festivali’ndeki bir etkinlikte, 1992 yapımı Bram Stoker’s Dracula’nın çekimleri sırasında yönetmen Francis Ford Coppola’yla zaman zaman fikir ayrılığına düştüğünü ve çatıştığını anlattı. Artık 68 yaşında olan oyuncu, buna rağmen çekimlerin iyi bir deneyim olduğunu söyledi. Filmin Coppola’nın romana bakışını ve vizyonunu yansıttığını belirten Oldman, daha sonra yönetmenlik yaptığında Kıyamet’ten bir sahne kullandığını aktardı. Coppola’nın izin gereken bu sahneyi ücretsiz verdiğini ve “Gary ne isterse alabilir” dediğini belirten oyuncu, Cannes’da yeniden karşılaştıklarında geçmişteki anlaşmazlıkları geride bıraktıklarını ifade etti.
Slow Horses’ın yıldızı, yönetmenlerin sıra dışı olabildiğini söylerken “Hepimiz biraz deliyiz” diye espri yaptı; bazı yönetmenlerin aynı sahneyi 100 kere çekmek isteyebileceğini ve oyuncunun işin akışına uyum sağlaması gerektiğini dile getirdi.
Baba ve Kıyamet’in yönetmeni Coppola’nın klasik vampir romanından uyarladığı filmde Oldman’a Winona Ryder, Anthony Hopkins ve Keanu Reeves eşlik etti. Film, 40 milyon dolarlık bütçeyle 215 milyon doların üzerinde hasılata ulaştı ve eleştirmenlerden olumlu karşılık aldı. The Independent’tan Anthony Quinn, yapımı yüksek enerjili bir Gotik fantezi ve Stoker’ın anlatısını şehvetli bir gösteriye dönüştüren Coppola eseri olarak değerlendirmişti.
Neden önemli
Oldman’ın anlatımı, yaratıcı anlaşmazlıkların büyük yapımlarda kişisel bir kopuşa dönüşmeden de yaşanabildiğini gösteren bir set içi çalışma örneği sunuyor. Coppola’nın daha sonra Oldman’ın yönetmenlik çalışması için Kıyamet’ten bir sahneyi ücretsiz kullandırması ve ikilinin Cannes’daki karşılaşması, 1992’deki gerilimin kalıcı bir mesleki husumet olarak okunmasını zorlaştırıyor. Filmin güçlü gişe performansı ve olumlu eleştirel karşılığı da setteki çatışma ile ortaya çıkan işin başarısının ayrı değerlendirilmesi gerektiğine işaret ediyor. Bununla birlikte açıklamalar, anlaşmazlıkların hangi yaratıcı tercihler üzerinde yoğunlaştığını veya oyuncunun performansını ve filmin nihai biçimini nasıl etkilediğini ayrıntılandırmadığı için gerilimin sanatsal sonucu konusunda kesin bir değerlendirmeye izin vermiyor.