Matt Lenhard, dolandırıcıların gelişmiş yapay zekâ modellerine piyasa fiyatının onda birine erişim sattığını yazdı. Yöntem, token’ları ücretsiz ya da maliyetin altında elde edip bunları bir relay API üzerinden pazarlamaya dayanıyor.
Dolandırıcılar yeni hesapların ücretsiz kredilerini tüketiyor, geçersiz ödeme yöntemleri kullanıyor veya geçici kartlarla yüksek kullanım sonrası ödemeleri geri çektiriyor. Ayrıca yapay zekâ özellikli tüketici yazılımlarını tersine mühendislikle inceleyip arka uçlarını kötüye kullanıyor, zayıf kodlanmış destek sohbet botlarını da hedef alıyor.
Lenhard’a göre bu istismarı azaltmanın yolu, işlemlere ek sürtünme getirerek dolandırıcıların maliyetini artırmak. Token’ları ücretsiz elde etmek üzerine kurulu bu model zorlaştıkça, dolandırıcıların daha kolay hedeflere yönelmesi bekleniyor.
Neden önemli
Bu yöntem, yapay zekâ modellerine erişimde görünen fiyat ile bu erişimin sağlayıcı açısından gerçek maliyeti arasındaki farkın kötüye kullanılabildiğini gösteriyor. Ücretsiz krediler, ödeme sistemleri ve tüketici yazılımlarının arka uçları aynı zincirde kullanılabildiği için sorun yalnızca tek bir hesap türünün güvenliğiyle sınırlı kalmıyor; model sağlayıcılarının farklı erişim kanallarını birlikte izlemesini gerektiriyor. Ek doğrulama ve işlem adımları dolandırıcılığın maliyetini yükseltebilir, ancak bu adımların meşru kullanıcıların erişimini ne ölçüde zorlaştıracağı metinde açık bırakılıyor. Bu nedenle tartışmanın odağında yalnızca ucuz token satışı değil, erişim kolaylığı ile kötüye kullanımı önleme arasındaki denge yer alıyor.