Super Mario 64, birçok oyuncu için ilk başarılı 3D oyun deneyimlerinden biri oldu; kameranın oyuncu tarafından kontrol edilmesiyle önceki yaklaşımlardan ayrıldı. [Gabriel], 3D kamera ve perspektifin birkaç matematik satırıyla kurulabileceğini gösteriyor. Otomatik kamera araçlarının sınırlarına ulaşan programcılar, sistemi matris hesabıyla öğreniyor: yakın-uzak kırpma düzlemleri, en-boy oranı, görüş alanı ve konum kullanılıyor. X ve Y’nin Z’ye bölünmesi uzak nesneleri küçültüyor. Sitedeki kaydırıcılar değişkenleri etkileşimli biçimde açıklıyor; 3D nesne üretimi de benzer matematik gerektiriyor.
Neden önemli
Bu çalışma, 3D grafik üretiminde otomatik araçların arkasındaki işlemleri anlaşılır bir matematik çerçevesine taşıyor. Böylece programcılar, yalnızca hazır kamera sistemlerine bağlı kalmak yerine görüntünün nasıl oluştuğunu oluşturan değişkenler arasındaki ilişkiyi inceleyebiliyor. Kırpma düzlemleri, görüş alanı ve en-boy oranı gibi unsurların birlikte ele alınması, farklı ekran ve sahne koşullarında ortaya çıkan görüntü değişimlerini anlamayı kolaylaştırıyor. Etkileşimli kaydırıcılar da soyut matris hesaplarını doğrudan gözlemlenebilir sonuçlarla ilişkilendirerek konuyu öğrenmek isteyenler için erişilebilir kılıyor. Bu çerçeve, kamera matematiğiyle 3D nesne üretiminde kullanılan matematik arasındaki bağı da görünür hale getiriyor.